Geestelijk welzijn
Geestelijk Wel-Zijn
Voor de meeste psychische klachten heeft de reguliere gezondheidszorg (GGz)
geen antwoord. De psychiaters
verklaren de geestelijke issues bij voorkeur
fysiologisch en de psycho-emotionele kwesties worden (standaard) op
moleculair niveau beschouwd. De psychisch lijdende mens wordt doorgaans gereduceerd tot
het brein dat afwijkingen
vertoont. Terwijl het geestelijk welzijn
de gehele mens behelst - met cognitieve, emotionele, sociale en spirituele
aspecten. Tenslotte betekent het geestelijk Wel-Zijn beduidend meer dan het
ontbreken van een stoornis of ziekte.
Waarde(vol) - Life Code
Onze overtuigingen - hoe wij denken over onszelf en de wereld - beïnvloeden de kwaliteit van ons leven en onze
gezondheid. Veel van onze geërfde normen maken ons krachteloos, passief of negatief. Veel mensen worstelen met
de gevolgen van het geleden onrecht, vastzittend in een remmend schuldbewustzijn, en ervaren de onmacht jegens de
heersende (zwijg)cultuur. Ze zijn er van bewust dat de (post)protestantse denkmatrix aan vernieuwing toe is. De druk
om te presteren, het idee van hard te móeten werken - tot aan de burn out toe - is diep in het collectieve bewustzijn
verankerd.
Terug naar Normaal
‘You can not be happy al the time’
[Allen Frances]*

Psychisch leed hoort bij het leven. Maar het stigma op de lijdende medemens, ook als je je (tijdelijk) anders voelt
dan de rest, lijkt haast nog groter dan dat op de échte psychiatrische kwalen. De DSM - het internationaal gebruikt
handboek, dat met elke editie dikker wordt en inmiddels ruim driehonderd stoornissen definieert - bewijst de
westerse beheersingsdrang. Steeds meer mensen met gewone levensproblemen vragen om hulp en krijgen medicatie,
niet wetende dat het ook anders kan (constructief met de lastige emoties om te gaan).
*Allen Frances (1942)- een prominent Amerikaanse psychiater, destijds lid van de DSM-3 en voorzitter van de DSM-4
- is nu de bekendste en meest gezaghebbende criticus van DSM-5. In zijn boek Saving Normal schetst hij de
geschiedenis en ontsporing van de psychiatrie en de rol van Big Pharma. Hij stelt medicalisering van menselijk gedrag
aan de orde en doet voorstellen om deze verontrustende ontwikkeling om te buigen. Zijn uitgangspunt: een gemiddeld
leven zit vol tegenslagen en frustraties en de samenleving is sinds 1980 ziekmakend(er) geworden. Veel mensen
missen de levenskunst en vaardigheden om met lastige emoties om te kunnen gaan.
